Rzecz to powszechna dosyc
W heterogennych sferach
ze jemu cos sie wznosi,
A jej sie cos otwiera.
Czy temu winien Ksiezyc,
Czy tym sie zywia dzieje -
ze jemu cos sie prezy,
A jej cos wilgotnieje?

Choc moze dosc niesmacznie
Zaglebiac sie w te tresci -
Kiedy juz on z nia zacznie
- Ona go w sobie zmiesci.
I krzyczac wnieboglosy
W ud go pochwyci kleszcze...
On wkrotce ma juz dosyc,
A ona wciaz chce jeszcze.

We wstydzie potem brodzi
I On i Ona - troszke,
Bo przeciez nie uchodzi
Znac na tym swiecie rozkosz.
Bo kiedy raz jej juz sie
Poddalo i zaznalo,
To potem znow sie musi
I ciagle im za malo.

A swiat ten, wszyscy wiedza,
Nie dla rozkoszy stworzon -
Bo jest wiecznosci miedza,
Uprzeza i obroza.
Kieratem i wedzidlem,
Nieodkupiona meka -
Wiedz o tym, gdy w malignie
Po rozkosz siegniesz reka.

Poznalem ten dylemat
I nieraz w nocy krzycze -
Gdy sil na rozkosz nie mam,
Na wiecznosc juz nie licze.
Lecz zyc z nadzieja - znosnie,
I na nia chwile trwonie -
ze we mnie cos urosnie
I znow mnie cos pochlonie!