Dales mi Panie zbroje
Dawny kul platnerz ja
W wielu pogieta bojach
W wielu ochrzczona krwia
W wykutej dla giganta
Potykam sie, co krok
Bo jak sumienia szantaz
Uciska lewy bok
Lecz choc zaginal helm i miecz
Dla ciala zadna w niej ostoja
To przeciez w koncu wazna rzecz
Zbroja !

Magicznych na niej rytow
Dzis nie odczyta nikt
Ale wykuta z mitow
I wieczna jest jak mit
Do ciala mi przywarla
Przeszkadza zyc i spac
A tlum sie cieszy z karla
Co chce giganta grac
Lecz choc zaginal...
A taka w niej powaga
Dawno zaschnietej krwi
Ze czuje jak wymaga
I kaze rosnac mi
Byc moze – nadaremnie
Lecz stane w niej za stu
Zdejmij ja Panie ze mnie
Jesli umre podczas snu
Bo choc zaginal...

Wrzasneli haslo – wojna !
Zbudzili hufce hord
Zgwalcona noc spokojna
Oglada pierwszy mord
Goreja swieze rany
Hanbiona plonie twarz
Lecz nam do obrony dany
Pamieci pancerz nasz
Wiec choc za ciosem pada cios
I wrog posilki sle w konwojach
Nas przed upadkiem chroni wciaz
Zbroja !

Wywlekli pudla z blachy
Natkali kul do luf
I strasza sami w strachu
Strzelaja do cial i slow
Zabroncie zyc wystrzalem
Niech zatryumfuje gwalt
Nad kazdym wzejdzie cialem
Pamieci zywej ksztalt
Choc slonce skryl bojowy gaz
Choc zoldak plawi sie w rozbojach
Wciaz przed upadkiem chroni nas
Zbroja !

Wytresowali swinie
Kupili sobie psy
I w pustych slow swiatyni
Stawiaja oltarz krwi
Zawodzi przed balwanem
Polslepy kaplan – lgarz
I kazdym nowym zdaniem
Hartuje pancerz nasz
Choc krwia zachlysnal sie nasz czas
Choc mysli tona w paranojach
Jak zawsze chronic bedzie nas
Zbroja !
Zbroja !